હિમાલય, જેને આપણે પૃથ્વીનું સ્વર્ગ કહીએ છીએ, તે આજે પ્લાસ્ટિકના કચરાના ડમ્પિંગ ગ્રાઉન્ડમાં ફેરવાઈ રહ્યો છે. પ્રવાસન ઉદ્યોગના વિકાસની સાથે સાથે પર્યાવરણના ભોગે આડેધડ બાંધકામ અને પ્લાસ્ટિકનો વપરાશ વધ્યો છે. લેખમાં જણાવ્યા મુજબ, સૌથી વધુ આઘાતજનક બાબત એ છે કે રાજ્યની નિયામક સંસ્થાઓ માત્ર નામની રહી ગઈ છે. પર્યાવરણ સુરક્ષા માટે કડક પગલાં લેવાને બદલે આ ઓફિસો માત્ર ‘NOC’ આપતી ઓફિસો બની ગઈ હોય તેવું લાગે છે.
નદીઓના કિનારા હોય કે ઊંચા પહાડો, દરેક જગ્યાએ પ્લાસ્ટિકની બોટલો, ચિપ્સના પેકેટ અને નોન-બાયોડિગ્રેડેબલ કચરો જોવા મળે છે. જો નિયામક સંસ્થાઓ પર્યાવરણના કાયદાઓનું ચુસ્તપણે પાલન નહીં કરાવે, તો આવનારા સમયમાં આ પહાડી ક્ષેત્રોની કુદરતી સુંદરતા અને ઇકોસિસ્ટમ નાશ પામશે, જેની સીધી અસર આખા દેશના હવામાન પર પડશે. મુખ્ય ચિંતાના મુદ્દાઓ: ૧. પ્રદૂષણ નિયંત્રણ બોર્ડ જેવી સંસ્થાઓની નબળી ભૂમિકા.
૨. પ્રવાસીઓ દ્વારા ફેલાવવામાં આવતી ગંદકી પર નિયંત્રણનો અભાવ. ૩. સ્થાનિક વહીવટીતંત્ર દ્વારા કચરાના નિકાલની યોગ્ય વ્યવસ્થાનો અભાવ. આ સમય જાગવાનો છે. જો પહાડોને બચાવવા હશે તો સરકારે માત્ર કાગળ પર નિયમો બનાવવાને બદલે તેનું અમલીકરણ કરાવવું પડશે અને જવાબદાર અધિકારીઓની જવાબદારી નક્કી કરવી પડશે. જનતાએ પણ પહાડો પ્રત્યે પોતાની નૈતિક જવાબદારી સમજવી જોઈએ.
સુરત – નેહા સિંગાપુરી– આ લેખમાં પ્રગટ થયેલાં વિચારો લેખકનાં પોતાના છે
