સવારે દસ વાગ્યા સુધી સૂતી રહેનાર રિયા આજે છ વાગ્યે ઊઠી ગઈ.… ચા બનાવી ફૂલ છોડને પાણી પાયું. દરવાજા પાસે પડેલું છાપું અને ચા દાદાને આપ્યાં.… પપ્પાને મોર્નિંગ માટે ઉઠાડ્યા. ઘરમાં રિયાનું આ નવું સ્વરૂપ જોઈને બધાને નવાઈ લાગી. બધા આશ્ચર્ય સાથે તેને કામ કરતી જોઈ રહ્યાં. થોડા વખત પછી ન રહેવાયું એટલે ભાઈએ પૂછ્યું, ‘‘રિયા, આ બધું શું છે?’’ માસૂમ રિયાએ કહ્યું, ‘‘ છ મહિના પછી સાસરે જવાનું છે તો ત્યાં આ બધું મારે કરવું પડશે ને ત્યાં કોણ હશે મને જગાડવા માટે? મારાં કામ કરવા માટે?’’ માતા-પિતા વિચારવા લાગ્યાં. છ મહિના પછી લગ્ન નક્કી કર્યા અને આજથી જ આ ઢીંગલી જેવી દીકરીમાં આટલું બધું પરિવર્તન. ‘‘દીકરી મોટી થઈ ગઈ.’’ રાજી થવું કે દુઃખી થવું કંઈ ન સમજાયું.
છ મહિના વીતી ગયા. સાસરે બધી જવાબદારી બરાબર નિભાવી શકાય તે માટે રિયાએ બરાબર પ્રેક્ટિસ કરી હતી. લગ્ન થયાં. રિયા સાસરે આવી, સવારે જલ્દી ઊઠવા ત્રણ ત્રણ એલાર્મ મૂક્યાં પરંતુ એલાર્મ નહીં વાગે તો એ ચિંતામાં તે સૂઈ જ ન શકી. સવારે જલ્દી નાહી ધોઈ પૂજા કરી રસોઈની તૈયારી કરવાનું વિચારવા લાગી. શું બનાવવું તે બધાને ભાવે તેમ વિચારતી હતી ત્યાં સાસુમાનો અવાજ આવ્યો, ‘‘રિયા શું કામ આટલી જલ્દી ઊઠી? લગ્નની ધમાલમાં થાકી ગઈ હોઈશ. બરાબર આરામ કરી લે નહીં તો માંદી પડીશ.’’ સાસુમાની વાત સાંભળી રિયાને નવાઈ લાગી. વહેલાં ઊઠવાની પોતે કેટલી પ્રેક્ટિસ કરી હતી, ચિંતા કરી હતી અને અહીં તો વાત જ જુદી હતી.
સાસુમાએ આગળ કહ્યું, ‘‘જો મને ખબર છે તું ખૂબ ભણેલી છે એટલે રસોઈ શીખવાનો મોકો ઓછો મળ્યો હશે, વાંધો નહીં. હું બધું શીખવાડી દઈશ. જો આજે પનીર મટરનું શાક, લચ્છા પરાઠા અને ગાજરનો હલવો બનાવું છું.’’ આ સાંભળી રિયાને વળી નવાઈ લાગી, ‘અરે આ બધું તો મારું ફેવરિટ! સાસરામાં બધાની પસંદની ચિંતા હું કરી રહી હતી તો સાસુમાએ મારી પસંદને યાદ રાખી.’’
સાસુમાએ કહ્યું, ‘‘રિયા મનમાંથી બધો ડર અને ચિંતા કાઢી નાખ. આ તારું ઘર છે. આ કોઈ પરીક્ષાકેન્દ્ર નથી જ્યાં તારે ડગલે ને પગલે નવી પરીક્ષા આપવાની હોય. તું અહીં માત્ર કામ કરવા કે બધાની જરૂરિયાતો સાચવવા માટે નથી આવી. તું અહીં મારા દીકરાની અને કુટુંબની ખુશી બનીને આવી છે અને એટલે તારી ખુશી જાળવવી એ અમારું પહેલું કર્તવ્ય છે. રિયાને સાસુ સ્વરૂપે બીજી મા મળી ગઈ.
– આ લેખમાં પ્રગટ થયેલાં વિચારો લેખકનાં પોતાના છે.
